Salih'in Seyir Defteri Kişisel, sessiz ve uysal...

Benim iki tane Atari’m vardı. Daha doğrusu biz onlara ailecek ve arkadaşlar arasında ateri derdik, marka falan olduğunu da bilmezdik. Salıncak gibiydi, ateri işte.

atari kasedi

Bu kasetlerin takıldığı ateri benim son aterimdi, eminim sizin de öyledir çünkü bundan daha gelişmiş bir ateri benim çocukluk yıllarım süresince üretilmedi. Üretildiyse de Türkiye’de dahil olduğum maddi sınıftaki çocuklar tarafından oynanmadı. Bunun konsol kısmının fotoğrafını bulamadım internette. Daha doğrusu pek aramadım çünkü kasedi görür görmez siz neden bahsettiğimi anladınız… Mühim olan ikinci aterim değil, ilki!

ilk atarim

İşte! Televizyona bağlayıp oynadığım ilk konsol tam olarak bu. Birazcık araştırdım, aslında bu aygıt Atari 2600 serisinin bir nevi taklidi. Ve bundan sonra oynadığım konsollar da tabi ki orjinal Atari değildi. Çocukken bunu önemsemiyormuşum demek ki. Hala önemsemiyorum.

Bu da ilk konsolumda oynayabildiğim en komplike oyundu; Sneek’n Peek. Pacman falan vardı, severdim ama sıkılırdım. Fakat bu oyun bana çok büyükmüş, çok genişmiş gibi gelirdi. Yatağın altına falan saklanılabiliyordu, videoda oynayan adam becerememiş. GTA 3′ü oynadığım yıllarda yaşadığım “Oha adam istediği arabaya binebiliyor mu?!” sendromunu ilk kez bu oyunda tatmıştım.

Sanki çok uzak bir zamandan bahseder gibi, “Siz hatırlamazsınız.” triplerine girecek değilim, bu bahsettiğim en fazla 15 sene öncesidir. Fakat görüyorum ki geçirdiğimiz bu 15 sene teknolojinin kullanılabilirlik düzeyinin akıl almaz derecede geliştiği yıllar olmuş. Bir bina kadar büyük bilgisayarla bir oda kadar büyük bilgisayar arasında pek fark yok, kişisel kullanım açısından benim için ikisi de kullanışsız ve gereksizdir. Fakat teknolojinin Atari’yle beraber evime girmesinin ardından 15 yıl kadar kısa bir sürede kablosuz iletişim diye bir şeyin icat edilmiş olması, KOCAMAN BİR “VAY AMK” dedirtiyor insana.

Arada bir böyle şeyler de düşünün.

İyi geceler.